9 onafhankelijkheidsstrijders en Lenin

Antiracist Simone Zeefuik, die veel interessant werk doet, heeft er een bizarre tweet uitgegooid waarin ze Hitler gelijkstelt aan Lenin. Nou is het natuurlijk vrij normaal voor Westerse propaganda dat Nazi’s op 1 hoop worden gegooid met Communisten dus dat op zich is niet eens zo bizar. Wat het bizar maakt is dat het in context van het dekoloniseren van straatnamen wordt geplaatst. Het lijkt mij logisch dat wanneer je praat over dekoloniseren of onderdeel bent van een dekoloniale beweging (wat die dingen ook mogen zijn) dat je je baseert op de personen die letterlijk een onafhankelijkheidsstrijd tegen de (neo-)koloniserende landen hebben gevoerd. De kennis en ervaringen van die personen lijken echter totaal niet relevant voor mensen die nu roepen dat ze scholen, musea, straatnamen en Nederland willen dekoloniseren. Al wordt er wel altijd gezegd dat we moeten leren van het verleden…

Vandaar even een opsomming van wat Lenin voor 10 onafhankelijkheidsstrijders heeft betekend.

  1. Kwame Nkrumah

Leider van eerste onafhankelijk Zwart Afrikaans land. Gaf duidelijk aan dat de onafhankelijkheid van Ghana niets betekent als het niet gekoppeld werd aan de bevrijding van geheel Afrika (dus ook Noord-Afrika). Gaf praktische steun aan alle onafhankelijkheidsbewegingen en probeerde Ghana te industrialiseren en te ontwikkelen met allerlei sociale voorzieningen.

Werd intellectueel beïnvloed door Lenin. De titel van misschien wel zijn belangrijkste boek, Neo-Colonialism: The Last Stage of Imperialism , is een verwijzing naar het boek  Het Imperialisme als hoogste stadium van Kapitalisme van Lenin. Had een poster van Lenin in zijn werkkamer.

2. Thomas Sankara

Transformeerde een arm neokoloniaal land in een zelfvoorzienend en trots land. Enorme ontwikkelingen op het gebied van vrouwenrechten, onderwijs, tegengaan van ontbossing en tal van andere zaken.

Had alle werken van Lenin gelezen en noemde Lenin zijn favoriete revolutionair. Lenin’s boek Staat en Revolutie zou hij meenemen naar een afgelegen eiland.

3. Maurice Bishop

Geboren op Aruba en ook hij transformeerde een neokoloniaal land naar een trots land met ontwikkelingen op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs, politieke rechten en tal van andere zaken.

Noemde zijn zoon Vladimir Lenin.

4. Samora Machel

Leider van de onafhankelijkheidsbeweging in Mozambique en eerste president van het onafhankelijke land. Gaf praktische steun aan het verzet tegen witte minderheidsregimes in Zimbabwe en Zuid-Afrika.

The dictatorship of the proletariat is as alive today as at the time of the Commune. State action depends on it in the long and complex process of transforming social relations, in establishing a material and scientific base, in educating man. Such state action and the broad management of society require the organization of the workers’ vanguard into a party equipped with the scientific ideology of the proletariat. So, at the Third Congress in 1977, our Marxist-Leninist Party was born from its embryo in the Front.

Every Revolution is a contribution to marxism

5. Ho Chi Minh

Leider van de onafhankelijkheidsbeweging in Vietnam. Zijn partij versloeg eerst Frankrijk en daarna de neokolonisten van VS. Werd in zijn vroegere jaren o.a. beinvloed door Marcus Garvey.

Heated discussions were then taking place in the branches of the Socialist Party, about the question whether the Socialist Party should remain in the Second International, should a Second and a half International be founded or should the Socialist Party join Lenin’s Third International? I attended the meetings regularly, twice or thrice a week and attentively listened to the discussion. First, I could not understand thoroughly. Why were the discussions so heated? Either with the Second, Second and a half or Third International, the revolution could be waged. What was the use of arguing then? As for the First International, what had become of it?

What I wanted most to know – and this precisely was not debated in the meetings – was: which International sides with the peoples of colonial countries?

I raised this question – the most important in my opinion – in a meeting. Some comrades answered: It is the Third, not the Second International. And a comrade gave me Lenin’s “Thesis on the national and colonial questions” published by l’Humanite to read.

There were political terms difficult to understand in this thesis. But by dint of reading it again and again, finally I could grasp the main part of it. What emotion, enthusiasm, clear-sightedness and confidence it instilled into me! I was overjoyed to tears. Though sitting alone in my room, I shouted out aloud as if addressing large crowds: “Dear martyrs compatriots! This is what we need, this is the path to our liberation!”

After then, I had entire confidence in Lenin, in the Third International.

Formerly, during the meetings of the Party branch, I only listened to the discussion; I had a vague belief that all were logical, and could not differentiate as to who were right and who were wrong. But from then on, I also plunged into the debates and discussed with fervour. Though I was still lacking French words to express all my thoughts, I smashed the allegations attacking Lenin and the Third International with no less vigour. My only argument was: “If you do not condemn colonialism, if you do not side with the colonial people, what kind of revolution are you waging?”

The Path Which let me to Leninism

6. Fidel Castro

Gooide de neokoloniale en door de bevolking gehate dictator Batista het land uit. Cuba heeft nu momenteel hoogste levensstandaard van geheel Latijns-Amerika. Het eerste land in dat gehele werelddeel dat ongeletterdheid uitbanden. Zwarte mensen in Cuba hebben de hoogste gemiddelde levensverwachting van waar dan ook in de wereld. Tal van Afrikanen van het continent en de diaspora hebben gratis kunnen studeren in Cuba.

Lenin was a brilliant revolutionary strategist who did not hesitate in assuming the ideas of Marx and implementing them in an immense and only partly industrialized country, whose proletariat party became the most radical and courageous on the planet in the wake of the greatest slaughter that capitalism had caused in the world, where for the first time tanks, automatic weapons, aviation and poison gases made an appearance in wars, and even a legendary cannon capable of launching a heavy projectile more than 100 kilometers made its presence felt in the bloody conflict.

Our right to be Marxist-Leninist

7. Amilcar Cabral

Leider van de onafhankelijkheidsbeweging in Kaapverdië en Guinee-Bissau. Was ook oprichter van de partijen in Angola en Mozambique. Zijn partij was beslissend in de strijd tegen fascistisch Portugal en doeg eraan bij dat in Europa een fascistisch bolwerk ophield te bestaan.

“How is it that we, a people deprived of everything, living in dire straits, manage to wage our struggle and win successes? Our answer is: this is because Lenin existed, because he fulfilled his duty as a man, a revolutionary and a patriot. Lenin was and continues to be, the greatest champion of the national liberation of the peoples.”

Seminar on Lenin and National Liberation

8. Kwame Ture

Eerder bekend als Stokely Carmichael en één van de leiders van de Black Power beweging. Verhuisde later naar Afrika om zijn werk voort te zetten.

9. Walter Rodney

Leider van een partij dat vocht tegen een neokoloniaal regime in een vroegere kolonie van Nederland. In Afrika en in het Caribisch gebied heeft hij arbeiders proberen te laten vechten voor hun rechten. Gebruikte nadrukkelijk Lenin’s theorieën om te analyseren.

A great deal of trouble has been taken to show that little capital was invested in Africa prior to the first worldwide capitalist war. Western Europe invested far more in Eastern Europe, the United States, Latin America, and Asia than it did in Africa. This is a contradiction of Lenin only for those who have not read Lenin. Lenin’s examples of investment by monopolies outside of the capitalist epicenters are situated in Eastern Europe, the Middle East, and Latin America. He cited Russia, Rumania, Turkey, and Argentina most forcefully as countries on the receiving end of investment and exploitation.

The Imperialist Partition of Africa

Dit zijn maar een klein aantal van de personen die geinspireerd werden door Lenin en streden voor wat voor emancipatie dan  ook. Je kunt de teksten van een aantal van deze mensen zelf lezen in hun boeken of naar ze luisteren in speeches.

Advertisements

4 lessen van Afrikaanse revolutionairen

Een tijdje terug had ik voor mezelf genoteerd welke lessen ik heb geleerd van zwarte revolutionairen uit de vorige eeuw. Daarom ben ik blij met de lessen die The Black Archives deelt. Al blijkt daaruit dat ik andere lessen heb geleerd dan hun.

Zwarte radicalen of zwarte communisten?

Voordat we beginnen met welke lessen we kunnen leren vraag ik me wel af of we alles onder de traditie zwarte radicalen kunnen zetten. Namen die genoemd worden zoals de Huiswouds, Claudia Jones en Du Bois waren communisten en hun politiek werd daardoor geleid.  Bij1 streeft naar radicale gelijkwaardigheid en de jongerenpartij heet zelfs Radicaal, maar de politiek tussen enerzijds hun en anderzijds die van de Huiswouds, Claudia Jones en Du Bois liggen mijlenver uit elkaar. Het is ook interessant om te zien hoe vooral zwarte intellectuelen worden geciteerd en niet zwarte revolutionairen.

We gaan nu verder met vier lessen die ik heb geleerd van zwarte revolutionairen. Dit zijn lang niet alle, maar om het zo kort mogelijk te houden en ook in te gaan op de punten van Aouragh en Veldhuyzen.

  1. Imperialisme nummer 1 probleem

Cuba is very important in that struggle, because Cuba is not only talking about racism in abstract terms, but connecting it with imperialism, which is the underlying motor of racism today. The underlying reason that racism keeps on being promoted in all of its various forms today. I think anybody who is honestly struggling against racism must struggle against imperialism and vice versa. – Assata Shakur

Als we ons af gaan vragen hoe wij Afrikanen en andere niet witte mensen hier in Nederland zijn beland dan is dat in alle gevallen door de gevolgen van imperialisme. Kort gezegd het systeem dat in West-Europa is uitgevonden en al 5 eeuwen lang de rest van de wereld leegplundert en uitbuit zodat een kleine groep de rijkdommen vergaat en een iets grotere groep de kruimels krijgt. Door het gebrek aan mogelijkheden, armoede en oorlogen (die gestimuleerd worden door de imperialistische uitbuiters) zijn wij Afrikanen en andere niet witte mensen en onze (groot)ouders hier in Nederland. Daarnaast hebben de mensen die nog steeds in die landen wonen bijna zonder uitzondering nog steeds niet het recht om zelf te bepalen hoe de landen waarin zij wonen regeert mag worden. In de afgelopen 5 eeuwen heeft dit systeem zich door bepaalde ontwikkelingen aangepast, maar het fundament is nog steeds hetzelfde. Een hele kleine groep witte Europese mannelijke afstammelingen wordt rijk door de grove uitbuiting van het werk van Afrikanen en niet witte mensen. Precies het probleem dat hun medebewoners arm waren en niets te bepalen hadden zorgde voor goed georganiseerde opstanden en het eerste dekolonisatieproces na de tweede wereldoorlog.

Als we praten over witte suprematie en racisme praten we over zaken die het gevolg zijn van de eeuwenlange imperialistische overheersing en dus zou het niet meer dan logisch moeten zijn dat wanneer we tegen witte suprematie en racisme willen vechten we het dus hoe dan ook over de imperialistische fundamenten moeten hebben. Met leugens over het civiliserende karakter van kolonialisme is er geprobeerd het geplunder goed te praten. Als de imperialisten een eeuw terug met missionarissen kwamen om ons af te leiden van het geplunder dat er gebeurd, waarom zouden goede doelen en de hulpindustrie dan ook geen verkapte vorm van uitbuiting zijn? Het zijn precies die zaken die eraan bijdragen dat (witte) westerse mensen denken dat ze superieur zijn, white savior moeten spelen en Afrikanen moeten leren hoe een democratie eruit moet zien.  Een quote van een persoon die over Afrika schrijft en (zogenaamd) geeft om mensenrechten en schrijft voor linkse bladen als One World en Vrij Nederland.

In veel Afrikaanse landen is democratie geen vanzelfsprekendheid. Op papier is er democratie, in werkelijkheid geldt het recht van de sterkste ofwel is de machtigste leidend. Vriendjespolitiek en corruptie zijn in veel Afrikaanse samenlevingen middelen om dit evenwicht in stand te houden. Als de machtigste zorgt voor een sterke kring mensen om zich heen, die ook van dit systeem profiteren omdat ze af en toe iets toegespeeld krijgen, zal er niet snel iets veranderen. De bevolking weet dat het zo werkt en komt niet in opstand

Deze citaat staat in een stuk met de titel waarom is er armoede in Afrika. Het beeld dat naar voren komt is van de passieve corrupte Afrikaan die niet weet wat democratie inhoudt. Met hulp van het Westen moet het wel goed komen. Dit is toch gewoon een aangepaste en hedendaagse versie van de teksten die kolonisten eeuwenlang hebben verteld?

De klassiekers Neocolonialism van Nkrumah en How Europe Underdeveloped Africa van Rodney geven al aan met welke tactieken Afrika en eigenlijk alle landen in het zuiden structureel leeggeroofd worden. Zaken als ontwikkelingshulp, mensenrechtenorganisaties, goede doelen, militairen hebben enkel als doel om verder te kunnen plunderen en de macht te behouden. Wanneer er na verkiezingen in het zuiden een leider opstaat die te links en te sociaal is voor de imperialisten dan gaan ze over tot een andere strategie: coups. In deze eeuw hebben we die nog in bijvoorbeeld Brazilië, Honduras, Haïti en Ivoorkust gezien. De Afrikaanse bevolking gaat er in die landen alleen maar op achteruit na zo’n coupe. In het relatief recent uitgekomen boek Heineken in Afrika wordt ook  aangegeven hoe er met ons belastinggeld subsidies aan Heineken en andere bedrijven in Afrika weg wordt gegeven. Typerend dat One World enthousiast reclame maakt voor Heineken en hun projecten in Afrika.

Landen die echt onafhankelijk willen zijn krijgen structureel te maken met creperende sancties en embargo’s omdat ze zogenaamd mensenrechten zouden schenden. Terwijl die mensenrechtenschendingen nooit voor imperialistische lakeien zoals Saoedi-Arabië, Kenia, Turkije en Colombia gelden en ze hebben dan ook niet of nauwelijks te maken met sancties. Het hele verhaal dat het Westen dus om mensenrechten zou geven heeft niets met de realiteit te maken. Zoals slavernij en kolonialisme al hadden laten zien.

De roep naar onderwijs over het koloniaal verleden is goed, maar ergens ben ik sceptisch wanneer GroenLinks daaraan mee gaat doen. Toen Nederland begon met haar imperialistische projecten was daar de samenwerking van de Nederlandse staat, leger, banken en multinationals. Toen de koloniale oorlogen waren en Nederland tegen de onafhankelijkheid van landen streed was daar de samenwerking tussen de Nederlandse staat, leger, banken en multinationals. Momenteel bestaat de samenwerking nog steeds en GroenLinks bekritiseert het niet, sterker nog het verdedigt het. Dan moeten we ons toch gaan afvragen wat we gaan bereiken met onderwijs over het koloniale verleden van Nederland. Wanneer we gaan doen alsof racistische economische uitbuiting iets uit het verleden is terwijl eigenlijk alleen de vorm is veranderd dan vraag ik me af of we voor vervanging van een systeem gaan of voor een groter stuk van de verrotte taart.

2. Anti-imperialistische solidariteit is essentieel

Solidarity is an assertion that no people is alone, no people is isolated in the struggle for progress. Solidarity is the conscious alliance of the progressive and peace-loving revolutionary forces in the common struggle against colonialism, capitalism and imperialism. In short, against exploitation of man by man. And this struggle may be in Asia, in Europe, or in America, or the struggle may be in Africa, but it is the same struggle. It has common enemies and its enemies are always principal.

Solidarity has no race and no colour, and its country has no frontiers. There is no solidarity just among Africans, no exclusively Asian solidarity, since the enemy of the people also has no country or race. – Samora Machel

Bij kolonialisme in de traditionele vorm was het overduidelijk wie de vijanden waren en tegen wie er gevochten moest worden. Het zorgde voor anti-imperialistische solidariteit onder net gedekoloniseerde landen. Hoewel ik de kritiek op de term Political Blackness dan wel snap zie ik niet in waarom we anno 2018, als we in de traditie van zwarte radicalen staan tenminste, zoveel de nadruk daarop leggen als we zien wat nummer 1 probleem is. Ik kan niet bepalen waar mensen het wel of niet over moeten hebben in hun eigen tijd, ik vraag me echter wel af wat nu ons belangrijkste prioriteiten zijn. In de jaren 60 werden er niet ellenlange panels gehouden over anti-zwart racisme in Noord-Afrika, maar hoe gezamenlijk zo snel mogelijk de witte imperialisten (en hun lokale handlangers) het land uitgewerkt konden worden. Daarom waren er conferenties die gingen over Afrikaanse eenheid en eenheid van derde wereldlanden zo belangrijk.

Momenteel zijn nog steeds landen in het grip van imperialisme. Sommige wat meer dan wat andere. Er zijn echter ook een aantal die duidelijk vechten tegen imperialisme en voor echte onafhankelijkheid. En daarmee een keiharde slag dienen tegen imperialisme en de gevolgen witte suprematie en racisme. Vanzelfsprekend worden die landen natuurlijk gedemoniseerd aangezien iedereen die opstaat tegen misdaad en dus westerse belangen wordt gedemoniseerd. Echter in het Westen merk ik binnen de anti-racismebeweging nauwelijks solidariteit met de landen die nu en in het verleden het hardst hebben gevochten tegen de imperialistische overheersing. Over Venezuela, het land dat in deze eeuw het meest voor Afrikanen heeft gedaan, wordt in alle grote media leugens verteld. Ondertussen krijgt de Venezolaanse oppositie, die op barbaarse manier Afrikanen vermoord, een prijs van de EU. Aangezien die prijs met Europees belastinggeld wordt gefinancierd betalen wij dus letterlijk mee aan moordenaars van Afrikanen. Het lijkt er op dat alleen zwarte levens in Westerse landen belangrijk zijn voor movements als Black Lives Matter. Landen als Cuba en Democratisch Volksrepubliek Korea hebben altijd steun gegeven in het gevecht tegen kolonialisme en apartheid in zowel Zuid-Afrika als Israël. Echter is er geen steun voor die landen tegen alle leugens die er over hen worden verteld.

Het is misschien wel veelzeggend toen het interessante evenement Pan-Africanism & Communism door The Black Archives werd georganiseerd en naast de hoofdspreker een IS-lid (Internationale Socialisten slaan vaak de plank mis wanneer het aankomt op anti-imperialisme. Ze noemen groot anti-imperialistische leiders als Khaddafi en Asssad dictators), SP (Thomas Sankara werd met medewerking van de Socialistische Partij van Frankrijk vermoord en gezien de decennialange nationalistische koers van SP zie ik zij hetzelfde doen) PVDA (deze zogenaamde socialisten waren leidend in de regering tijdens koloniale oorlog tegen Indonesië en hadden het over Nederlandse broeders in Zuid-Afrika toen Apartheid werd ingevoerd). Het anti-imperialistische bewustzijn en solidariteit met de landen en volkeren die momenteel het hardst vechten tegen de mensen en instituten die profiteren van racisme is bijzonder laag.

Amilcar Cabral gaf al aan dat wij echt progressieven in het Westen de serieuze onafhankelijkheidsstrijders zouden kunnen steunen door positieve aandacht te geven. Iets wat bijvoorbeeld Eritrea zou moeten verdienen. Momenteel misschien wel het meest stabiele Afrikaanse land met ontwikkelingen op talloze gebieden. Als we echter de media en politici zouden moeten geloven is er daar een dictatuur. De hoeveelheid vluchtelingen, die om geopolitieke redenen worden toegelaten, worden als een extra stok gebruikt om het land mee te slaan. Anti-imperialistisch verzet laat de media nooit zien. Momenteel is er in Ghana veel verzet tegen het feit dat Amerikanen meer (militaire) invloed in Ghana komt . Op NOS, Joop, RTL, Trouw is daar natuurlijk niets over te vinden. Ook daarom denken mensen, zoals de Afrika ‘expert’, dat ze in Afrika niet in verzet komen.

In Nederland en andere westerse landen hebben communistische partijen structureel een anti-imperialistische politiek gevoerd. Juist daarom waren personen als Anton de Kom ook gelieerd aan de Communistische Partij hier . Die partijen hadden geen zwarte mensen als tokens nodig om zich voor hun in te zetten.

3. We worden, door o.a. de media, gehersenspoeld

The press is used to make the victim look like the criminal and make the criminal look like the victim. – Malcolm X

Laatst kwam naar buiten dat het grootste Nederlandse persbureau in handen komt van Talpa van John de Mol . Het tweede grootste marktaandeel op Nederlandse TV is in handen van Bertelsman. Een bedrijf dat in Duitsland de belangrijkste uitgeverij van de Nazi’s was en ook het meest verdienende uitgeversbedrijf in die tijd. Verwachten we van deze miljardairs nou echt onafhankelijk nieuws die tegen hun belangen in gaan? Zelfs Klaver wees erop dat de grootste krant van Nederland altijd tijdens verkiezingstijd de grootste partij aan de linkerkant aanvalt. Bij elke cent die miljardairs kunnen verliezen beginnen ze met het negatief framen van mensen in de media.

Natuurlijk zijn de leiders van de imperialistische landen slim genoeg om er niet voor te zorgen dat er alleen maar rechtse media bestaan. Dus financieren ze linkse media die een beetje kritiek uiten, maar net niet ver genoeg gaan om systematische kritiek te geven. Daarom heeft de CIA ook diverse linkse bladen gefinancierd. Zie hier het blad One World. Het lijkt momenteel wel het blad van woke Nederland, met aan het hoofd een intersectionele feminist. Toch heeft het blad simpelweg een imperialistische agenda. Vanzelfsprekend worden de anti-imperialistische landen met de termen corrupt, dictatuur, ondemocratisch, regime en vergelijkbare teksten neergesabeld, maar wordt er over de verschillende rechtse coups in de wereld niets gezegd. Het is zo onafhankelijk en eerlijk dat op de één of andere manier de verhalen over anti-imperialistische landen exact overeenkomen met die van de leiders uit Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk en Nederland. Leiders die zich in eigen land nooit druk maken over racisme, seksisme, homofobie, werk- en daklozen, ongedocumenteerden etc. gaan opeens over mensenrechten praten zodra het over Assad of Maduro gaat.

Kiza Magendane was bij het evenement over Communism and Pan Africanism en in een column over zwarte levens buiten het Westen komt hij met het volgende punt:

Intussen wordt er niets gedaan aan de instabiliteit in Libië, een land dat mede door Europa is gedestabiliseerd door een politiek van regime change zonder alternatief leiderschap.

Bizar dat niet eens de vraag gesteld op basis van wat Europa, na 5 eeuwen plunderen en misdaden, het recht heeft om een land te destabiliseren en aan regime change te doen, ook al was het met wel een goed alternatief leiderschap. Niet dat ze ooit geïnteresseerd waren in alternatief leiderschap. De terroristen in Libie zijn daar gefinancierd en getraind door het Westen/NAVO. Daarnaast waren al in 2011 beelden van de zogenaamde ‘vrijheidsstrijders’ die zwarte mensen mishandelden en vermoordden, maar dat was toen niet nuttig om via massamedia naar buiten te brengen. Een fenomeen dat we anno 2018 weer zien bij oppositie in bij Venezuela. Laten we trouwens ook niet vergeten dat, voordat NAVO het nodig vond om Libië te vernietigen, dat land de hoogste levensstandaard in Afrika had en tal van ontwikkelingen in Afrika en zwarte groeperingen ondersteunde. Goede reminder wanneer we het hier willen hebben over anti-zwart racisme bij Noord-Afrikanen in plaats van de solidariteit tegen imperialisme.

Quinsy Gario over de politiek en de politie:

Maar onze democratie is té mooi om je er van afzijdig van te houden of actief niet aan mee te bemoeien

Hoewel het goed zou zijn wanneer we optimaler gebruik zouden maken van onze stemrechten in dit land, moeten we daarmee niet de fout maken dat we door deze stemrechten in een democratisch land leven. Er zijn alleen democratische onderdelen. Als democratie betekent keuze door het volk en in de afgelopen 40 jaar is het overgrote deel van de Nederlandse bevolking alleen maar armer geworden terwijl een klein deel een stuk rijker is geworden dan lijkt het mij duidelijk dat we niet in een democratie leven.

We leven hier niet in een democratie en de politie heeft in Nederland ook niet de rol om voor ons te zorgen. Leuk en aardig dat op hun auto’s staat ‘waakzaam en dienstbaar’, maar de vraag is altijd voor wie. In ieder geval niet voor de werkende bevolking zoals The Black Panthers ook al uitlegden.

Toppunt van hersenspoeling is wanneer Afrikanen die in Nederland wonen een anti-imperialistisch land de les willen lezen over democratie. Alsof de (witte) Nederlandse bevolking voor de eeuwenlange onderdrukking en plundering door de Nederlandse staat heeft gekozen toen ze in armoede leefde.

De hersenspoeling waarmee we te maken hebben is ook goed zichtbaar bij de meest progressieve politieke partij die er is. Simons verdedigde vorig jaar nog dat haar partij extra geld aan NAVO wilde geven omdat de NAVO zogenaamd vluchtelingen zou redden. Wat gezegd wordt dat instellingen van de staat zouden doen is niet wat ze daadwerkelijk doen. Zogenaamd waren de militairen na de orkaan op Sint Maarten ook om orde te houden. Orde die in concreet inhoudt om de belangen van bedrijven te verdedigen. Zogenaamd was de NAVO ook in Libië om vrijheid en democratie te brengen. We zien het resultaat. Interessant weetje: in de NAVO zaten talloze hoge leiders van de Nazi’s. Het Westen heeft bijna de gehele wereld kunnen koloniseren door de superieure wapens die het had. Een ‘dekoloniale’ partij heeft dan in haar programma dat het juist nog meer geld wil steken in de bewapening van het Westen.

De meeste linkse partijen, en zeker de huidige, stellen al het imperialistische geweld niet in vraag. Ze gaan dus ook nooit racisme kunnen oplossen. Dat linkse partijen nu modewoorden als diversiteit en inclusiviteit gebruiken in hun verkiezingsprogramma’s veranderd vrij weinig aan het uiteindelijke resultaat. Toen in de jaren 70 het meest links progressieve regering in de geschiedenis van dit land aan de macht was werd alsnog d.m.v. NAVO het fascistische (!!!) Portugal in de koloniale oorlogen tegen Angola, Mozambique, Guinee-Bissau en Kaapverdië gesteund. Overigens was die regering alsnog onder druk van Shell en consorten gevallen. Hebben de linkse partijen ooit afstand genomen van alle (neo)koloniale oorlogen die ze hebben gesteund? Zelfs het ‘pacifistische’ GroenLinks doet er gewoon aan mee.

We moeten onze mensen leren hoe we voor de gek gehouden worden. Ze leren ons niets over het slavernij en koloniale verleden, maar ook niets over het verleden van de witte werkende bevolking in dit land. De geschiedenis van de tweede wereldoorlog is bijvoorbeeld ook helemaal herschreven zodat de Verenigde Staten tegenwoordig als de helden die het Westen heeft gered van de Nazi’s. Zogenaamd moeten we leren van de misdaden van toen en is antisemitisme een misdaad, maar tal van misdadigers zijn ook in Nederland vrijgekomen. Een land en continent dat nazi’s vrijlaat en ze op hoge posities in de maatschappij zet is natuurlijk fundamenteel racistisch en het is dan ook niet verbazingwekkend dat extreem rechts overal in Europa opkomt.

De media is in handen van een kleine groep rijke personen en die hebben een belangrijke invloed op hoe er wordt gereageerd op zaken. Als we weten dat al onze helden in het verleden op een negatieve manier zijn geframed en vreedzame demonstranten ook zijn weggezet als linkse extremisten, waarom zouden we al de verhalen over Rusland, Iran, Eritrea, Venezuela en andere landen dan wel geloven?

Om een beter beeld van de wereld te krijgen en de vele leugens van het Westen te doorzien lijkt het mij ook handig om veel meer niet Westerse media te volgen. Wat tips: China, Eritrea, Iran, RuslandSyrië en Venezuela.

4. We moeten onze prioriteiten kennen

Always bear in mind that the people are not fighting for ideas, for the things in anyone’s head. They are fighting to win material benefits, to live better and in peace, to see their lives go forward, to guarantee the future of their children. – Amilcar Cabral

Als er één ding is dat kapitalisme ons leert dan is het wel dat tijd kostbaar is. Daarom verbaast het mij al jaren dat wanneer het om antiracisme gaat en zowel in het Westen als er buiten zoveel zwarte mensen in armoede leven de centrale vraag niet is hoe we ervoor zorgen dat de welvaart gedeeld gaat worden. Hebben we er nou echt concreet wat aan als straatnamen gedekoloniseerd worden wanneer we al talloze straten de namen van Mandela en Martin Luther King dragen, maar onze strijd alsnog niet serieus worden genomen? Gaan we ons druk maken over zwarte representatie in de entertainment wereld zodat er fascistische CIA propaganda gemaakt kan worden in een Afrikaans jasje? Dezelfde CIA die heeft bijgedragen aan het vastzetten van Mandela en vermoordden van Martin Luther King by the way. Of zullen we ervoor zorgen dat de overheid uit belastingen die voor leegstaande gebouwen betaald moeten worden meer culturele instellingen ontstaan? Zullen we ons bezig houden met name en shamen van uitzendbureaus of zullen we ervoor zorgen dat de gemeentes meer banen moeten gaan creëren? Gaan we voor quota wat betreft diverse achtergronden bij multinationals of zorgen we ervoor dat die multinationals meer belasting gaan betalen zodat sociale voorzieningen weer opgebouwd kunnen worden? Welvaart moet beter verdeeld gaan worden en het geld moet gepakt worden waar het zit.

Ik ben helemaal voor een brede anti-racisme en anti-imperialistische beweging, maar tegelijkertijd lijkt het mij ook slim om niet met bewezen vijanden, zoals GroenLinks, dat op te bouwen. We moeten ons niet meer voor de gek laten houden door figuren die herhaardelijk hebben bewezen niets voor ons te gaan doen.

De uitdaging is om lessen te leren van de ‘zwarte radicale traditie’ en de linkse zwarte feministen door een verbinding te maken tussen anti-racisme en kritiek op het kapitalisme vanuit een intersectionele blik waarin er ruimte is voor de verschillende dimensies van ‘zwart zijn’.

We hoeven geen kritiek op kapitalisme te hebben. We moeten dit systeem dat onze levens, landen, culturen, talen, voeding en medicijnen verwoest en tot handel gemaakt heeft vervangen voor een systeem waar er geen uitbuiting en onderdrukking meer bestaat en de voormalig onderdrukten de macht hebben. Daarvoor is het in plaats van de focus te leggen op studie van zwarte intellectuelen naar studie van zwarte revolutionaire leiders. We hebben er namelijk zat en van hun inzichten maken we nauwelijks gebruik. Laten we, het beste in groepsvorm, leren van hun essays, speeches, boeken etc. We hoeven het wiel echt niet opnieuw uit te vinden.